Cztery

5:31. Sobota. Jak widać mój organizm ma dość leniuchowania. Po dłuższej chwili wstałam i zaczęłam się rozciągać. W drodze do kuchni, wstąpiłam do łazienki. Załatwiłam, co swoje, wymyłam łapki i orzeźwiłam twarz. Nagle usłyszałam dźwięk silnika starej Syrenki – tak, to mój brzuch. Skierowałam się do kuchni, aby przyrządzić sobie pierwsze śniadanie. Omlet z owocami i kakao. Pychotka! Z przygotowanym talerzem wróciłam do pokoju, gdzie usiadłwszy na łóżku, odpaliłam laptopa. Trzeba sprawdzić, co się ciekawego dzieje w świecie. Oczywiście sportu. Reszta mnie jakoś nie interesuje. Oprócz tego przeleciałam wzystkie plotkarskie strony – w końcu jestem kobietą. Po zjedzeniu śniadanka, wzięłam się za ogarnięcie zdjęć. Im wcześniej zacznę, tym wcześniej skończę. Było ich naprawdę mnóstwo, jednak wybrałam te „najlepsze” i zaczęłam obrabiać. Nie lubie za bardzo podkręcać zdjęć. Zazwyczaj je wyostrzam, manipuluję poziomami i czasami nakładam winietę. Gdzieniegdzie nasycam barwy, ale w sumie to zależy od kontekstu i zdjęcia. Zeszło mi na tym około trzech godzin. Jedno zdjęcie było naprawdę, naprawdę boskie. Akurat z panem „gapą”. Przypadeg? Nie sondze. Po takim czasie mój brzusio znowu zaczął się domagać papu, więc poszłam, wzięłam jabło, umyłam je  i w sekundzie pochłonęłam. Postanowiłam, że się jeszcze położę, a nuż zasnę. No, ale nie zasnęłam. Hm, może to dobrze. Było po dziewiątej. W kuchni usłyszałam krzątanie Edyty, więc poszłam do niej, by porozmawiać o tym, co się działo wczoraj. 

- CO TO MA ZNACZYĆ?! – matko, ale na mnie wyskoczyła!

- Mile przywitanie… Jak to co? Kuchnia… - odparłam

- Chyba sobie żartujesz! To jest jakieś pobojowisko, a nie kuchnia! – napawdę nie wiem o co jej chodzi..

- Robiłaś kiedyś omlet o piątej rano? Nie chciałam cię budzić, dlatego nie sprzątałam po sobie – naprawdę, zrobiłam to dla niej, żeby sobie pospała. Ja zawsze po sobie sprzątam, jestem zdania, że kucharz ma za sobą posprzątać. Ale są wyjąki takie jak dziś. – Ty mi lepiej powiedz, co miało to wszystko wczoraj oznaczać? Sesja, Niko, herbatka. Zasadził ci ktoś w coś czymś kiedyś? 

- No tak jakoś wyszło. Pamiętasz, że na tym meczu, z którym byłaś z tym obleśnym gadem, ja łaziłam po zawodnikach i o coś ich pytałam? No, to kiedy podeszłam do przystojnego Bułgara z napisem Penchev na koszulce, zamiast ja się o coś spytać, to on się spytał. O ciebie. Więc mu trochę nagadałam o tobie. Patrzył na ciebie jak w obrazek. Więc potem jakoś sobie przypomnialam o tej sesji. Ciąg dalszt znasz.

- Podrzuciłaś mu ten filtr, prawda? – łagodnie spytałam

- Tak,i dzięki mnie znacie się lepiej, bliżej, bardziej – uśmiech nie schodził jej z twarzy. Ja natomiast uśmiechnęłam się blado i wróciłam do pokoju. Chwyciłam za pendrive’a, na którym były już ulepszone zdjęcia. Wrócilam do kuchni i rzuciłam go Edycie.

- Masz, są tam między innymi zdjęcia przystojnego Bułgara – puściłam jej oczko, po czym poszłam do łazienki się przebrać. Kwiecień, ciepły kwiecień. Jeszcze takiego w Polsce nie spotkałam. Ubrałam dżinsy, koszulę w kratę i kolorowe skarpetki.

Gdy wyszłam z łazienki, Edyta zapytała:

- Robisz dzisiaj coś sensownego?

Lecz zanim jej odpowiedziałam, usłyszałyśmy dzwonek do drzwi. Poszłam je otworzyć. Stał tam kurier z wielkim bukitem bialych tulipanów. Uwielbiam te kwiaty. Po upewnieniu się czy na pewno nazywam się Markiewicz Anna, podpisaam papierek i otzymałam kwiaty. Na szczęście był bilecik. Na nieszczęście od Pawła.

- „ Miłego weekendu, do zobaczenia później. Kocham Cię. Paweł”. Popatrz jakie to romantyczne. Przedtem się tak nie starał. Po moim trupie „do zobaczenia” – powiedziałam do Edzi. Ona jednak była zafascynowana liczeniem ilości róż. – No, ile ich jest?

- 21. Piękne oczko. Twój przyszły wiek – w tym momencie olśniło nas obie. Kurde, przecież ja się urodziłam z dzisiaj na jutro. To znaczy, z ósmego na dziewiątego kwietnia. Prawie bym zapomniała o swoich urodzinach… Dzięki Paweł! Twoja zdrada była wymarzonym prezentem urodzinowym… - Weź je sobie, spal, utop, wyrzuć, potargaj, byle zdala ode mnie – powiedziałam i wręczylam je Edzi

- No dobrze. Zaraz je wyrzucę, albo komuś dam – powiedziała trochę zrezygnowana – Ale zabieram Cię wieczorem do klubu, trzeba jakoś poświętować – uśmiechnęła się

- Ależ oczywiście… też zapomniałaś?

- Jak bym mogła zapomnieć?! Oczywiście, że pamiętałam – powiedziawszy to, wyjęła z szuflady małe pudełeczko – Schowane tam, gdzie nigdy nie zaglądasz. Tadam, speszjal for ju! – wręczyła mi prezent. Gdy je otworzyłam, ujrzałam przepiękną bransoletkę z napisem „believe”. Kiedyś taką zobaczyłam i bardzo, bardzo mi się spodobała, ale nie ukrywam, że koszta były drogie

- DZIĘKUJĘ! – rzuciłam się na nią i od razu zapięłam bransoletkę na ręce. Pięknie się prezentowała – Dobra, więc wieczorem wychodzimy i bawimy się do upadłego. Trzeba zrobić chrzciny bransoletce!

- Popieram, popieram – wtrąciła Edyta

- Skoro mamy trochę czasu, to ja pójdę do Kamila. Wczoraj miał wrócić

- Pozdrów go ode mnie – ach, ta Edzia. Niech ruszy cztery litery!

Kamil, nasz sąsiad mieszkający piętro niżej. Mój przyjaciel. Był w delegacji, pracuje jako informatyk. Ale! Jest mega fajnym, miłym, uśmiechniętym człowiekiem. Nie to co inni informatycy… zapukam raz, drugi i nic. Sprawdzam czy drzwi otwarte – otwarte. Wchodzę. Walizki rozwalone w salonie, słyszę dźwięk prysznica. To na pewno Kamil. Czy jest, dotarł spokojnie. Podeszłam do blatu, aby nalać sobie soku pomarańczowego. Wtedy otworyły się drzwi z łazienki, a stamtąd wyszedł Kamil. W bokserkach. Samych. Widok łohohoho.

- Witam pana – powiedziałam z uśmiechem

- A witam, już myślałem, że wkradła się tutaj jakaś superpiękna złodziejka, a to tylko ty… - podszedł do mnie się przywitać

- No cóz, nie każdy ma tak łatwo w życiu – odwzajemniłam uścisk – Widok piękny, ale ubierz coś na siebie

- Dobrze, nie będę cię wprowadzał w kompleksy – poszedł, wziął i założył spodnie. Chociaż tyle… - Chodź no tu. Opowiadaj co się działo jak mnie nie było – usiedliśmy na kanapie

- No więc… jestem singielką… - moja twarz już nie była tak radosna

- Ale jak to? Przecież byliście z Paweł taką super świetną parą, co się stało?

- Hmmm, zdradził mnie. Tyle. Aż tyle…

- No zabiję go, zabiję gada! – superbohater, hohoho

- Nie, Kamil, ogarnij się. Było minęło. Chcę zamknąć już ten rozdzial w swoim życiu, dlatego zapraszam cię na wieczorne balety jeśli dasz radę

- Ależ oczywiście, że dam i chętnie skorzystam.. a co to za okazja? – kpi sobie?

- A musi być okazja? Do zobaczenia wieczorem – powiedziałam i wróciłam do siebie.

Ponieważ do wieczora było bardzo dużo czasu, postanowiłam, że nie będę się przemęczać i pobuszuję sobie trochę po internecie. Edzi nie było, poszła do swojego „kolegi”. Mam nadzieję, że nie odwinie jej takiego numeru jak mój były. Idąc do kuchni po sok, usłyszałam dzwonek do drzwi. Poszłam otworzyć. Moim oczom ukazał się nie kto inny jak… Paweł. Nic nie mówiąć natychmiast zamknęłam drzwi. Niestety, moja siła w porownaniu z jego jest dramatycznie słaba. Nie miałam ochoty go widzieć, więc krzyknęłam zwykłe:
- Wyjdź stąd!

Oczywiście, nie posluchał mnie. Wepchnął się do środka, a ja oddaliłam się na znaczną odległość. Szybko wyciągnęłam telefon i napisałam do Kamila: „ Przyjdź. Szybko”. W międzyczasie podchodził do mnie Paweł. Nie mając pojęcia co zrobi, modliłam się w myślach, aby Kamil szybko odczytał wiadomość. Pomimo tego, że byłam z Pawłem trzy lata, jakoś teraz nie mogłam sobie tego wszystkiego wyobrazić. Chciałam zapomnieć o tym przykrym wydarzeniu, ale on nie dawał mi spokoju. Chyba przez to coraz bardziej miałam go dość. Usiadł na krześle. Zdziwilo mnie to. Patrzył na mnie. Po prostu patrzył. Nic więcej. Zdezorientowana spytałam

- Po co przyszedłeś? Przecież wiesz, że nie chcę mieć już z tobą nic do czynienia. Nie zostawiłeś tutaj książki ani szczoteczki do zębów, bo to ja zawsze nocowałam u ciebie. Czego chcesz?

- Ciebie. Chcę ciebie – powiedział wbijając wzrok z stół. Zmądrzał? Tamta laska go wywaliła? Nie umiałam sobie tego poukładać w glowie

- Paweł, przestań. Dobrze wiesz, że my już nie będziemy razem. To przeszłość. Ty i ja. Nigdy, nigdy już nie odbudujemy tego związku. Przestałam ci ufać, nie wierzę ci już. Twoje starania pójdą na marne, szkoda czasu i chęci. Naprawdę.

- Ale ja nie odpuszczę, za bardzo mi na tobie zależy… - chyba się przesłyszałam. Na szczęście usłyszałam dzwonek do drzwi. Poszłam otworzyć. To Kamil. Wpuściałam go do środka mówiąc

- Dobrze, że już jesteś. Paweł już wychodzi i my w sumie zaraz też możemy. Więc… cześć Paweł – Kamil był trochę zdezorientowany, ale ogarnął sytuację. Paweł po chwili wyszedł nie mówiąc nic.

- Kamil, dziękuję ci bardzo.

- Ależ nie ma problemu, po co przyszedł?

- Sama nie wiem. Powiedział, że zależy mu na mnie. Nic z tego nie rozumiem, ale wiem, że nie chcę już mieć z nim do czynienia. Jeszcze raz dziękuję. Zmykaj do siebie. Do potem – uśmiechnęłam się do niego, a Kamil poszedł do siebie. Po jakichś czterdziestu minutach przyszła Edyta. Opowiedziałam jej całą historię. Trochę poprzeklinała i zaczęłyśmy się szykować do wyjścia. Po ponad dwóch godzinach byłyśmy gotowe do wyjścia. Ja w malej czarnej i czerwonych szpilkach, Edyta w czerwonej sukience i czarnych szpilkach. Po kilku minutach dołączył do nas Kamil. Razem poszliśmy do klubu „Różowa Pantera”.

______________________________________________________________________

Wymęczony, bardzo wymęczony, dlatego przepraszam za ewentualne literówki, ale nie mam czasu ich sprawdzać. 

dziękuję i pozdrawiam :) 

Trzy

- Jedziemy coś zjeść? – spytała Edyta. Ja jednak byłam myślami w krainie ucieczek. Po ponownym spytaniu nadal nie odpowiadałam. W końcu Edzia trąciła mnie łokciem.

-  Co? – spytałam zdezorientowana

- Gdzie ty fruwasz? Kolega zawrócił w głowie? – W tym momencie zabiłam ją spojrzeniem

- Tak, znamy się tak dobrze, że on wie wszystko o mnie i o tym, co mnie ostatnio spotkało! Jak mogłaś mu powiedzieć? Prosiłam Cię o to? Dlaczego to zrobiłaś? – chyba całe miasto słyszało moje słowa

- To nie tak. Podszedł do mnie i spytał się, dlaczego dzisiaj jesteś taka jakaś inna. Zauważył cię kiedyś na meczu, byłaś wtedy z Pawłem. Uśmiechałaś się, promieniałaś, byłaś szczęśliwa…

- Siedzieliśmy tak blisko boiska, ciesząc się każdą chwilą… To było tak niedawno. Jednak nie musiałaś mu mówić! – wrzasnęłam

- Ale to dla twojego dobra! – odpowiedziała

- Chyba sobie kpisz! Co ma być dla mojego dobra? Zatrzymaj się! – rozkazałam

- Nie, nie zatrzymam się.

- Zatrzymaj się i to już! – na szczęście przed nami był korek. Wyskoczyłam z auta i pobiegłam do parku, który znajdował się tuż obok. Usiadłam na jednej z pustych ławek. Musiałam trochę ochłonąć. W sumie tak naprawdę chciałam być przez chwilę sama. Dlatego, gdy Edyta do mnie dzwoniła, nie odbierałam. Napisałam jej jednak smsa, że za niedługo wrócę do domu. Wyciągnęłam z torby aparat i zaczęłam przeglądać zdjęcia. Było ich naprawdę dużo. Po godzinie oglądania, wstałam i ruszyłam do mieszkania. 

Gdy otworzyłam drzwi, usłyszałam męski głos. To Paweł. Rozmawiał z Edytą. Byłam ciekawa, o czym dlatego stałam nieruchomo, aby się nie zorientowali, że jestem.

- Ale ja ją kocham! – krzyknął Paweł. Ta, jasne. Przecież ty nie wiesz, co to znaczy kochać..

- I dlatego ją zdradziłeś?! To jest według ciebie miłość? – o, Edzia, nareszcie jakaś prawdziwa pomoc!

- To nie tak. Ania wyjechała do rodziców, a ja nie wiedziałem, co mam zrobić, więc wybrałem się na balety. Popiłem trochę no i tak się jakoś wydarzyło. Moja wina, że wróciła dzień wcześniej i nas zobaczyła?!

- Ty chyba sobie żartujesz! Nie jesteś jej wart!

- Nieprawda. Będę walczył o to, co jest między nami. Zobaczysz, jeszcze się doigrasz! Jeszcze zobaczysz, jak będziemy razem szczęśliwi! – musiałam to przerwać, nie chciałam go dłużej wysłuchiwać

- Wybacz Pawełku, ale to, co jest między nami to lód. Bardzo gruby lód, który nawet najwspanialsze lodołamacze nie przerżną! A teraz wyjdź. Nie chcę cie znać – podeszłam bliżej niego i powiedziałam mu prosto, jasno i dobitnie – Dla mnie jesteś nikim!

- Jeszcze wrócisz do mnie na kolanach i będziesz błagać o to, żebym cię przyjął. Zobaczysz!

- Chyba tak nisko jednak nie upadnę – powiedziałam spokojnie, jednak to zabolało Pawła, bo złapał mnie za rękę. Nie bardzo wiedziałam, co chce zrobić, dlatego stałam jakbym połknęła patyk. 

- Zostaw ją, bydlaku jeden! – Edzia dzielny rycerz..

- Powiedz swojej przyjaciółeczce żeby wyszła – skierował te słowa do mnie non stop patrząc się w moje oczy

- Edyta, wyjdź – zwróciłam się do przyjaciółki

- Nie, nie wyjdę! – protestowała

- WYJDŻ! – krzyknęliśmy oboje z Pawłem. No, synchronizacja jest. Na (nie)szczęście Edyta wyszła. A ja spytałam Pawła

- I co, teraz mnie uderzysz? Za to, że powiedziałam, kim tak naprawdę jesteś? – udawałam, że się go nie boję, jednak moje serce biło coraz szybciej z przerażenia. Paweł jednak objął mnie w pasie i po chwili pocałował bardzo namiętnie. Nigdy nie przeżyłam czegoś tak pięknego. Jeden pocałunek, który zmienia pogląd na świat. Po chwili odkleiłam się od Pawła. Moje oczy szukały odpowiedzi na to wszystko, jednak Paweł szepnął

- Kocham cię i będę o ciebie walczyć – i wyszedł. Zostawi mnie na środku salonu z piętnastoma myślami na jedną setną sekundy. No kurde, tego się nie spodziewałam. Ale nie. Nie mogę zapomnieć tego, co zrobił. Nie, nie, nie. Ogarnij się Anka. On cię zranił.

Gdy tak stałam, podeszła do mnie Edyta.

- Zrobił ci coś? Uderzył? Zrobił coś wbrew twojej woli? – ja na te wszystkie pytania odpowiedziałam przecząco głową

- Pocałował mnie. Ale to było oś, czego jeszcze nie doświadczyłam. To była masakra – opisywałam stan swoich uczuć

- Że niby, co zrobił? On miał czelność po tym wszystkim cię pocałować?! Co za… pasztet!

- Idę się położyć – powiedziałam. Byłam jak w jakimś transie. Transie uczuć. Nosz kuźwa, czy to się nie może normalnie potoczyć? Zakopałam się pod kołdrą i zasnęłam.

Było po osiemnastej, kiedy obudzi mnie dzwonek do drzwi. Usłyszałam, że Edyta poszła otworzyć, dlatego nie wstawałam. Nie interesowało mnie to, kto przyszedł. Teraz chcę tylko posłuchać starych francuskich piosenek i przeniknąć w ich świat.

- Ania, ktoś do ciebie – usłyszałam, gdy Edyta szarpnęła mój łokieć

- Co? – spytałam rozleniwiona

- Ktoś do ciebie – powtórzyła

- Aha, bardzo się cieszę, niech spada. Nie mam ochoty z nikim rozmawiać. Dziękuję, pozdrawiam – powiedziałam jednym tchem, po czym powróciłam do słuchania muzyki

- Okej, nie ma problemu – czy Edyta coś powiedziała?

Po jakichś dwóch minutach mój telefon odmówił współpracy i musiałam wstać.

- Co ty tu robisz?! – spytałam z wyrzutem, gdy zobaczyłam pana „gapę” w moim pokoju – Kto ci pozwolił tutaj wejść?

- Edyta… - odpowiedział spokojnie

- Nosz zabiję ją, zabiję, wskrzeszę i uduszę! – tak tylko głośno sobie myślałam – Skoro już tu jesteś, no, zabije, kurde! to coś się stało czy w odwiedziny? – jakoś nie mogłam się opanować 

- Zostawiłaś to na hali – chłopak podał mi filtr i tulipana na obiektyw. Dlaczego ja to wszystko taszczę wszędzie? No tak, aby do domu przychodził mi ktoś taki jak siatkarz, hm, w sumie przystojny siatkarz

- A, yy, to dziękuję i przepraszam za fatygę – powiedziawszy to czekałam, kiedy sobie pójdzie. No, ale nie poszedł, czekał na zbawienie – Coś jeszcze?

- Niko jestem – wysunął prawą dłoń, aby się przywitać

- Tak, wiem – kurczę, znowu głośno myślę – znaczy się Anna, Ania… - powiedziałam, no, co miałam do stracenia, uścisk dłoni?

- Również wiem – puścił oczko. Czy on wie coś, o czym ja nie wiem i próbuje mnie poderwać?

- Herbatkę wam przyniosłam, żeby się wam lepiej rozmawiało! – Edyta wparowała do pokoju z dwoma kubkami. No nie mogę, gdzie ja mieszkam!? Czy ten dzień się nigdy nie skończy? Gdy Edyta wyszła, poszłam za nią.

- Co ty odwalasz? Brałaś coś dzisiaj? – chciałam ostrzej, no, ale był ktoś obok w pokoju

- Ja do ciebie z sercem, a ty z kijem? – jej oczy = oczy kota ze Shreka

- Jesteś nienormalna – powiedziałam i wróciłam do mojego gościa, który oglądał moje zdjęcia z młodości

- Grałaś w siatkę? – jakie zaskoczenie w oczętach kolegi

- Tak, grałam – no, bo grałam, proste.

- Nadal grasz? – spytał niepewnie

- Nie, kontuzja, a potem inne pasje. Lajf is brutal – trochę mi szkoda, że w nią dalej nie poszłam, ale teraz też będą ze mnie ludzie! Język francuski to przyszłość! Chyba… Usłyszałam dźwięk telefonu. To mojego gościa. Dzwonek, który chyba uratował mi życie. Pogadał coś i się rozłączył. 

- Przykro mi, ale muszę już uciekać. Miło było poznać i mam nadzieję do zobaczenia już wkrótce – jego uśmiech -> mniam, mniam, mniam.

- Również było mi miło i przepraszam za swoje zachowanie, ale chyba wiesz, co, a raczej, kto jest przyczyną – niech myśli, co chce, ale wie. Mimo tego, na chwilę zapomniałam o tym kimś. Odprowadziłam gościa do drzwi, powiedziałam wymowne „Cześć” i powróciłam do łóżka. Nie wiem, ile leżałam zanim usnęłam, ale to był na szczęście koniec tego okropnego dnia.


______________________________________________________________________
Dziękuję bardzo za miłe słowa, niesamowicie budują!
Pozdrawiam! :)